پایان جنگ، عزت مومنان و ذلت دشمنان است

به گزارش گروه رسانه ای ایران – گرا و به نقل از فارس؛ آیات ابتدایی سوره لقمان با حروف مقطعه «الم» آغاز می شود، رمزی که گویی دروازه ورود به جهانی از معنا و حکمت است.

قرآن در همین آغاز، خود را کتاب حکیم معرفی می‌کند، کتابی که نه تنها راه را نشان می دهد، بلکه با استواری و دقت، انسان را به مقصد می رساند. در نگاه المیزان، این حکمت یعنی قرار گرفتن هر چیز در جای خود و همین، رمز پیروزی در هر میدان، از جمله کارزار با دشمن است.

در این فضا، مومنان به عنوان محسنین معرفی می‌شوند کسانی که عملشان رنگ اخلاص دارد و در میدان عمل، بهترین واکنش را نشان می دهند. این آغاز، امیدی روشن است یعنی اگر جامعه ای بر مدار حکمت و احسان حرکت کند، در برابر دشمن دچار سردرگمی و شکست نخواهد شد.

قرآن در ادامه، ویژگی های محسنین را برمی شمارد، اقامه نماز، انفاق و یقین به آخرت. این ها صرف اعمال فردی نیستند، بلکه ستون های یک جامعه مقاوم اند. «اقامه نماز» یعنی برپا داشتن ارتباطی زنده و دایمی با خدا، ارتباطی که در سخت ترین لحظات جنگ و تهدید، دل را آرام و اراده را استوار می کند.

انفاق نیز نشانه ای از روحیه ایثار است، جامعه ای که در آن افراد به فکر یکدیگرند، در برابر فشار دشمن از هم نمی‌پاشد و اما یقین به آخرت، مهم‌ترین عامل امید است، چرا که مومن می داند هیچ تلاشی بی‌ تیجه نمی ماند و حتی اگر در ظاهر شکست ببیند، در حقیقت پیروز است.

آیه بعدی تاکید می‌کند که این گروه بر هدایت از سوی پروردگارشان هستند و همین ها رستگارانند. این هدایت، صرفا نشان دادن راه نیست بلکه نوعی همراهی الهی است یعنی خداوند در مسیر، دست مومنان را می‌گیرد.

این نکته، پیام مهمی برای میدان نبرد دارد، اگر جامعه ای بر اصول الهی بایستد، هدایت الهی نیز همراهش خواهد بود. چنین جامعه ای حتی در تنگناها نیز مسیر را گم نمی کند و در نهایت به رستگاری می رسد. این وعده، بزرگ ترین منبع امید در برابر دشمن است.

در نقطه مقابل، قرآن به معرفی دشمن می‌پردازد، اما نه فقط با شمشیر و جنگ ظاهری، بلکه با ابزارهای نرم. از کسانی سخن می گوید که «لهو الحدیث» می‌خرند تا مردم را از راه خدا گمراه کنند. این تعبیر به هر سخن بیهوده و سرگرم‌کننده ای اشاره دارد که انسان را از حقیقت دور می‌کند از شایعه و تحریف گرفته تا سرگرمی های غافل کننده.اینجاست که چهره واقعی دشمن آشکار می‌شود، دشمنی که پیش از حمله نظامی، ذهن ها را هدف می‌گیرد. او تلاش می‌کند ایمان را سست کند و مسیر را از درون منحرف سازد. این نوع دشمنی، خطرناک تر از هر جنگی است، زیرا اگر جامعه ای از درون تهی شود، دیگر توان مقاومت نخواهد داشت.

قرآن در ادامه، رفتار این دشمنان را چنین توصیف می‌کند که وقتی آیات الهی بر آنان خوانده می‌شود، با تکبر روی برمی‌گردانند، گویی اصلا چیزی نشنیده اند. این تکبر، ریشه همه انحراف هاست. دشمنی که حقیقت را نمی پذیرد، در واقع خود را از هدایت محروم می‌کند.این ویژگی، نشانه ای از سرنوشت آنان نیز هست. کسی که گوش خود را بر حقیقت ببندد، به تدریج در تاریکی فرو می‌رود و راه بازگشت را از دست می دهد. این همان نقطه ای است که سقوط دشمن آغاز می‌شود.

قرآن با لحنی قاطع، از «عذاب خوارکننده» برای این گروه سخن می‌گوید. این عذاب فقط به آخرت محدود نیست، بلکه در دنیا نیز آثارش آشکار می‌شود، خواری، شکست، و از دست دادن عزت.این وعده، برای مومنان پیام روشنی دارد، یعنی دشمنی که بر پایه باطل حرکت می‌کند، هرچند موقتا قدرتی نشان دهد، اما سرانجامی جز سقوط ندارد. این سنت الهی است و تغییر نمی‌کند.

در مقابل این تصویر تاریک از دشمن، قرآن بلافاصله به سراغ مومنان می‌رود و برای آنان «باغ های نعمت» را وعده می دهد. این تقابل، بسیار معنادار است، از یک سو، دشمنی که به سمت عذاب و خواری می‌رود و از سوی دیگر، مومنی که به سوی نعمت و کرامت پیش می‌رود.این وعده ها تنها برای آخرت نیست، بلکه در دنیا نیز جلوه هایی دارد، آرامش، عزت و پیروزی های تدریجی. این بشارت، روح امید را در دل مومنان زنده نگه می دارد.

در پایان، قرآن به نشانه هایی از قدرت خدا در آفرینش اشاره می کند، آسمان های بدون ستون، کوه های استوار، و نظم دقیق جهان. این‌ها صرفا توصیف طبیعت نیست، بلکه یادآوری یک حقیقت بزرگ است، این که خدایی که چنین جهانی را آفریده، قادر است مومنان را نیز یاری کند.توجه به این نشانه ها، ایمان را عمیق‌تر و اعتماد به وعده های الهی را بیشتر می کند. وقتی مومن بداند پشتوانه اش چنین قدرتی است، دیگر از دشمن نمی هراسد.

تصویری از دو جبهه حق و باطل مجموع این آیات، تصویری روشن از دو جبهه ارائه می‌دهد، جبهه ای که بر پایه حکمت، ایمان و عمل صالح استوار است و سرانجامش هدایت و پیروزی است و جبهه ای که با تکبر، فریب و انحراف حرکت می‌کند و پایانش خواری و عذاب است.پیام نهایی این آیات، امیدی عمیق و واقعی است، امیدی که نه از خوش بینی ساده لوحانه، بلکه از شناخت سنت های الهی سرچشمه می‌گیرد.

در این نگاه، کارزار با دشمن هرچند سخت و طولانی باشد، اما پایان آن روشن است، پیروزی حق و سقوط باطل. تلاوت این آیات را که در صفحه ۴۱۱ قرآن کریم واقع است، ببینید و بشنوید./