به گزاراش گروه رسانه ای ایران – گرا؛ متن یادداشت حسین شریعتمداری؛
۱- چند سال قبل در یکی از یادداشت های کیهان به نکته ای اشاره کرده بودیم که ترجمان دوران ما، و مخصوصا این روزهای انقلاب اسلامی است و داستان پُر ماجرای انقلاب را تفسیر می‌کند. بخوانید!
«بعدازظهر آن روز غم‌زده، ساعتی قبل از آن که مولای مظلوم ما «سر» بدهد، ندای «هل من ناصر» سر داده بود و شیطان انگشت حیرت به دندان گزیده بود که فرزند رسول خدا(ص) را چه می شود؟ چه کسی را به یاری می‌طلبد؟ در این سو که یارانش همه به خون غلتیده اند و در آن سوی، دشمنانش با شمشیرهای آخته به ریختن خونش ایستاده اند! پس حسین روی سخن با که دارد؟ و در این صحرای داغ و تب دار، کدام لبیک را انتظار می‌کشد؟ شیطان گیج شده بود، فرزند زهرا با که سخن می گوید؟ و کدام جماعت را به یاری می طلبد؟ اینجا که کسی نیست!… شیطان نمی‌دانست و حرامیان آن روز و امروز هم که کربلا سرزمینی است به پهنای همه سرزمین ها و عاشورا، روزی است به درازای همه روزها… نمی‌دانست که کربلا آغاز راه است و عاشورا، شروع ماجرا… حسین ما، اما می‌دانست عصری در راه است که به قول امام خامنه ای شهید، «عصر خمینی» نام دارد و ندای «هل من ناصر» عصر عاشورای او در گوش زمان می‌پیچد و در «عصر خمینی» به گوش کربلایی هایی می رسد که آن روز به کربلا نرسیده بودند. حسین ما می‌دانست که عاشورای دیگری در پیش است که این بار در کربلای ایران به تکرار خواهد نشست… این بار اما یزیدیان قلع و قمع می‌شوند… عصر آن روز غم گرفته، مولای ما عاشورائیان عصر خمینی و خامنه ای را به یاری می طلبید».
۲- در میانه جنگ صفین مالک اشتر با حسرت به عمار گفته بود؛ «کاش می‌توانستیم علی (ع) را به عصری ببریم که مردم قدرش را بدانند و راه و رسمش را بر صدر بنشانند» و عمار به او دلداری داده بود که «آن روزها در راه است» و از مردمی خبر داده بود که در صلب پدران و رحِم مادران خویش‌اند و چون آن عصر که مالک آرزو کرده بود فرابرسد، لبیک گویان از راه می‌رسند، مردمانی که از «من» و «ما» گذشته اند و به خدا رسیده اند. نه در سر سودای سود دارند و نه در دل، غم بود و نبود، دل در گرو اسلام ناب محمدی (ص) دارند و علی (ع) را امام و مولا و مقتدای خویش می‌دانند.
۳- در آیات دوم و سوم سوره جمعه آمده است؛ «هُوَ الَّذِی بَعَثَ فِی الْأُمِّیِّینَ رَسُولًا مِّنْهُمْ یَتْلُو عَلَیْهِمْ آیَاتِهِ وَیُزَکِّیهِمْ وَیُعَلِّمُهُمُ الْکِتَابَ وَالْحِکْمَهَ وَإِن کَانُوا مِن قَبْلُ لَفِی ضَلَالٍ مُّبِینٍ(۲) وَآخَرِینَ مِنْهُمْ لَمَّا یَلْحَقُوا بِهِمْ وَهُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ… اوست که در میان مردم درس ناخوانده، پیامبری از خودشان برانگیخت تا آیات او را بر آنان بخواند و آنان را [از آلودگی‌های فکری و روحی] پاک کند و به آن ها کتاب و حکمت بیاموزد، هر چند پیش از آن در گمراهی آشکاری بودند! و [نیز پیامبر را] بر مردمی دیگر که هنوز به آنان [اعراب] نپیوسته اند [برانگیخت]. و او توانای شکست ناپذیر و حکیم است.
بعد از نزول این آیات، حاضران از پیامبر خدا (ص) پرسیدند: منظور از این «گروه دیگر» که هنوز به اعراب نپیوسته اند چه کسانی هستند؟ رسول خدا(ص) دست بر شانه سلمان فارسی نهاد و فرمود «منظور خدا، این مرد و قوم اوست»
۴- سرانجام و بعد از هزار و چهارصد سال، آن روزها، همان گونه که رسول خدا (ص) فرموده بود، حسین‌بن علی(ع) نشانی داده بود، عمار یاسر به مالک‌اشتر وعده داده بود، امام خمینی کبیر خبر داده و امام خامنه ای، رهبر شهید، همه عمر شریفش را به پای آن نهاده بود، از راه رسید و مردم این مرزوبوم، آن عهد را که در «الست» با خدای خویش بسته بودند، «ارنی گویان» به میقات بردند. پرچم اسلام ناب را که ۱۴ قرن بر زمین مانده بود، بر‌افراشتند و اسلام ناب به غارت رفته در کربلا را برپا داشتند و این گونه بود که امام راحل ما می‌فرمود «من با جرئت مدعی هستم که ملت ایران و توده میلیونی آن در عصر حاضر بهتر از ملت حجاز در عهد رسول‌الله صلی‌الله علیه و آله- و کوفه و عراق در عهد امیرالمومنین و حسین بن علی صلوات‌الله و سلامه علیهم می‌باشند».
۵- نیم نگاهی به خروش یکپارچه و چند ده میلیونی و بی‌امان مردم ایران و سایر ملت های مسلمان علیه حمله نظامی جنایت‌کاران حرفه ای آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران و مخصوصا خشم مقدس آنان در واکنش به شهادت امام خامنه ای مراد و مقتدای شهیدمان بیندازید، جهنمی را که رزمندگان اسلام بر سر دشمن آوار کرده اند ببینید. فریاد مردم را که زیر آتش موشک های دشمن شعار حیدر، حیدر سر داده اند را بشنوید. آیا همان کربلائی هائی نیستند که حسین بن علی(ع) در عصر آن روز غم‌زده عاشورا آنان را به یاری فراخوانده بود؟! بار دیگر صفین است، اما این بار دیگر مالک تا معاویه ها و عمرو‌عاص های زمان را به جهنم نفرستد باز نمی‌گردد.
بار دیگر کربلاست و این بار سرهای پلید ترامپ و نتانیاهو و دارودسته کثیف و خونریزشان بر نیزه می‌رود…«إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ أَلَیْسَ الصُّبْحُ بِقَرِیبٍ… وعده‌گاه عذابشان صبح فرداست، آیا صبح نزدیک نیست»؟
این روزها بعد از شهادت امام خامنه ای همه جا این سخن از دل ها به زبان ها کوچ کرده است که «خدای خامنه ای زنده است»… خوب نگاه کنید! خدای خامنه‌ای است.
#حسین_شریعتمداری
