آقاجانم من ماندم و داغی از پشیمانی ندیدنت و نداشتنت تا ابد

در یادداشت زارعی آمده است:

آقای شهیدم سلام

آقاجان، رفتنت را باور نمی‌کنم

۷ روز و شب گذشت و من هر لحظه پلک هایم را به هم می‌فشارم بلکه با باز شدنش از این خواب هولناک بیدار شوم و ببینم که همه این ها کابوس بوده … اما تلاش بیهوده ایست.

تو یکپارچه نور، یک کهکشان انرژی، تبدیل شدی به ذراتی کوچک به تعداد همه عشاقت، به تعداد همه مظلومان و رنجدیدگان جهان.

تو تکثیر شدی و نورت به قلب تک تک آزادی خواهان نفوذ کرد…

چه کسی تصور می‌کرد که بعد از آن شب های تلخ دی ماه که با دل شکسته رنج معترضان را بر جان خریدی رفتنت در میان هلهله های شادی فریب خوردگان رسانه های دشمن این گونه حماسه آفرین شود؟

و هر چه می‌گذرد من غمگین تر می‌شوم؛ غمگین تر و شرمگین که تمام این سال ها فرصت حضور در محضر صمیمی و مهربانت را از دست دادم.

کاش شاعر بودم و در رثای این هجر می‌سرودم.

کاش نقاش بودم و در ترسیم این داغ رنگ ها را بر بوم نقاشی ام بی‌رحمانه فرود می‌آوردم‌.

کاش می‌نواختم، بلکه می‌شد تمام این غم را از سرانگشتانم به تارهای ساز وارد کنم که اگر این چنین می‌شد، نوایش ترجمان آه جگرسوزی بود که در این لحظه بر دلم سنگینی می‌کند.

آقاجان هنوز خبر پرکشیدنت بر جانم تازه بود که داغ ۱۶۸ دانش آموز و معلم مینابی امانم را برید. داغ پشت داغ و تا همین لحظه بی امان بر این جنایات علاوه می‌شود.

اما ملت غیور سرزمینم همه این داغ ها را به حماسه بدل کردند؛

از امدادگران جان برکف تا فرماندهان و سربازان شجاع کشورم که در این روزها، برای دفاع از خاک و ناموسشان، برای حفظ جان زنان و کودکان سرزمینشان از آسایش خود گذشتند تا کشورشان یکپارچه بماند و هیچ بیگانه ای جرات پاره پاره کردن پرچم سه رنگ مقدسمان را به خود ندهد …

آقاجان، اما من، چه کردم؟ هیچ.

من ماندم و داغی از پشیمانی ندیدنت و نداشتنت تا ابد